Sykurertur – auðveldar í ræktun

Fullþroskuð sykurerta.

Í fyrrasumar reyndi ég í fyrsta skipti að rækta sykurertur (Pea ´Feltham First´).  Árangurinn var hreint ótrúlega góður.  Ertunum var sáð beint út í beð fyrstu dagana í júní, þær spruttu vel og minntu óneitanlega á ævinitýrið um Jóa og baunagrasið. Fljótlega þurftu þær stuðning, og voru settar bambusstangir við þær, en erturnar verða um 60 cm á hæð. Þær hafa klifurþræði og nægir að aðstoða þær aðeins í upphafi, rétt á meðan þær eru að ná að festa sig, síðan klifra þær og festa sig sjálfar.  Fljótlega fóru þær að blómstra hvítum fallegum blómum, um 2 – 3cm í þvermál, keimlíkum og eru á ilmbaununm (Lathyryus odoratus) enda náskyldar.  Sykurerturnar voru því til mikillar prýði í matjurtagarðinum.  Í kjölfar blómgunnar uxu fræbelgirnir.  Nýtíndir fræbelgirnir eru frábært snakk og eiginlega lang bestir þannig. Einnig má klippa þá niður á salatið eða sjóða í nokkrar mínútur í saltvatni eða  nýta í grænmetissúpuna.  Eftir að baunirnar byrja að vaxa inn í fræbelgjunum verða belgirnir sjálfir óætir, bæði seigir og trefjamikir.  Um eða upp úr miðjum ágúst voru baunirnar sjálfar orðnar  fullþoskaðar, þá eru þær á stærð við grænar baunir.  Sprengja þarf fræbelgina og skafa baunirnar innan  úr.  Gott er að forsjóða  þær í 3-4 mín. í saltvatni, láta drena af þeim,  lausfrysta í nokkrar klukkurstundir og hella þeim síðan í frystipoka með rennilás.  Þá er auðvelta að taka úr pokanum eftir þörfum allan veturinn.

Sykurbaunir gefa góða uppskeru af hverjum fermetra.

Sykurertur eru af ertublómaættinni eins og baunagrasið.  Því hljóta þær að hafa rótargerla  sem lifa í hnýðum og á rótunum, vinna köfunarefni úr andrúmsloftinu og bæta þannig vaxtarskilyrði, eins og baunagrasið og aðrar skyldar plöntur.  Ráðlagt var að gróðursetja þær  í „myllu“ eða „sikk – sakk“ með u.þ.b. 15cm millibili og þar sem þær urðu svona háar, óx ekkert illgresi undir þeim, sem var hreint ótrúlegt.

Valborg Einarsdóttir

Til baka

yfirlit plantna